Kamperveen

Vee Stroperi”je.

Op 10 meert in et jaor 1510 reup de Grave van et Gelre 200 landknechten bi’j mekare in de buurte van zien uutvalsplase Elburge.
Ruumschoots veuzien van alle noodzakelukke oorlogstuug vetrökk’n ze zo rondumme et midnachteleke ure in de richting van de
stad Campen. In un kielzog een antal leuge koor’n (wagens), etrökk’n deur peerden, waorop et geroofde spul mee terugge eneum’n
kon wur’n. Ma zelfs een goed ofgerichte en gedrilde, in de pas lopende troep veerovers mos op e-wärmd wurn veur zo’n overval.
Zodra ze et Elburgse hadden velaot’n wurn der instructies egeev’n en begunn’n de kafvelerist’n die de grootste smoel hadd’n
met de ophitserije van un onderdanegen. Ma zodra ze de heempaol’n (grens) met et Overstichtse epasseerd waar’n, en det was
dan Campervenne, toen wurn alles heurbaar stiller, umme vevolgens et spel van de slupende moordenaar te speul’n. Disse keer,
evenwel waar’n ze in heja-hoepela stemming umdet men de in goeie staot vekeer’nde Enckdiek vri’j kon overtrekk’n, en det kwam
ma munties maote veur. Veudet de stads vededigung maotregels kon treff’n waar’n zie allange met de buit weer thuus. De vuregste
striedkreet’n en ophitsende anvalsleuz’n klaterden boven et hoevengetrappel van de peerd’n ut. De echo’s schalden over het
wiede grösland’n van Campervenne ewest.
Haenske de Klepelaer, zo wurn ie enuumd umdet ie köster was van de parochie an de Leidiek, was deur de pastoor uut zien warme koetse ereup’n umdet een geite muuilekheed’n had met et krieg’n van lammechies. Eempies later, et mut volgens Aenske eff’n nao 12 ure ewest weez’n, kuier’n ie in de maoneschien richting de Wedeme (pastorie) umme de eerwaarde zien hulpe an te bied’n. Umdet ie eff’n teveur’n nog vetoev’n in et wonderskone land van Mörfeus, duur’n et eff’n veurdet zien sloffende voet’n buten de deure vescheen’n. Et trompettergeskal van de naoderende troepen klunk in zien oren as naoweeën van een paar butensporege schone droom’n en et warkeleke geluud kwam dan ok niet värder dan et slakkenhuus in et binneste van zien ore. Toen ie eff’n later rondumme de Wedeme nao de deure slenteren, drung de toestand pas goed tot um deur en ie snapp’n metiene et deuntien van die iezelige mooie meziek. Met iene ruk ropp’n ie de deure van de Wedeme lös en schreeuw’n zo had as ie ma kon teeg’n zien buurkeer’l pastoor: “De veestreupers koom’n der an, bärg oe of maakt ma rap de’j weg koom’p!”. De Pastoor, un deur- en deurgoeie härder veur zien schöpies, steuf as een haze de geitestal uut, greep zien witte pijgewaad en zett’n et op een loop’n. Zwevend over de glooiende mosgrond’n, vedween e in et ruumte van et polderland. Over de hoede en zörge van zien twee benige vee bekommer’n iej um helemaole niet..... as hij ma....... Schimmig as een spookveschiensel deurkleuf ie et maoneschiensel um eff’n varderop te vesmelten met et duuster vab de nacht. Achter een ofgeknapte stompe van een vemolmde kopwilge zeeg ie tegen de grond. Was ie der op gaon zitt’n dan was ie de grootste kärkoele van Campervenne.
 
 
Aenske, totaal van slag of, had umzelf niet meer in de hand. Hij renn’n as een kiefte naor de Dompetoor’n en begun op et gevuul uut alle macht de klokke te lu-i-en. Zonder det ie der bi’j naodacht deut ie det in een ander ritme dan et Sundagse. In zien gewone doen neudig’n de galm het volk uut umme nao de kärke te koom’n. Ma disse paniekerige klank vespreid’n een waorschouwing an alle volk. Bi’j overstroming’n en störmwater bracht ie ok een bosschop nao de bewoners, ma daorveu klunk een ander vässien. Zo goed en zo kwaod as et gink luui’n ie een eiselijk krassend en jämmerend geluud. Het onregelmaotig bulderende lawaai bonksen net as van zien harte binnenin zien eig’n börstkaste.
Zien olde offa (Grootvader) ad um et volgende regeltein as jochien al eleerd.
‘Red ut lief----as ut is----oe liev’.
Bam,bam,bam.-----bim,bim,bim.----baam,-----baam.
Dreije kere lude, drije telle wachtte, Also nog were drije kere....., effies ruste en dan twey kere.

Disse bosschop begreep ieder iene.
Zolange der femilievetes en vechtpetij-en bestaon ém tussen volkstammen bevunden zich onder det soort volk ok klikspaonders. Det waar’n van die meens’n die veur een royale duit wel et ene en ander deur woll’n speul’n naor de tegenpartij. Ok Campen had zo zien döppies wärkes. Midden op Campervenne woond’n Ieze de Konte. Zien katerstede (boerderijtje) lag wat of-eleeg’n achterof. Vanof de Hoogeweg bekeek’n een steugien et land in, pakweg halfweg de Leidiek. Um huus stond’n veule boom’n en struuk’n zodet der gien iene kon zien wat of ie uutspook’n. Ie beleen’n disse thienden (huren het) van een veuranstaond Camper magistraot. Disse thienden oev’n hi’j niet of te draag’n, ma daorveur mos ie spionnage wärk doen veur de stad en bi’j naoderend onheil mos er vrog-genog een bosschop naor Campen estuurd wörn. Overdag waar’n er geheime tekens, ma in et duister mos er wel ies wat vezunnen wurn. Er was um stärk an eraod’n umme dan ärg vezichtug te wärk te gaon. Det stund allemaole op een pärkementen rolle eschreven. Ve-zegeld met een groot lakzegel had ie et diepe weg estopt tuss’n zien echtelijke beddestro.
 
Die nacht zat Geute, Ieze zien wief, met ene ruk rechtop op eur gat in de slaopkaste. “Wat heurt mien ore daor veur een raar geluud?’ “Is det niet...........”, effen de kop ietsien schuin hollen, “et beier’n van oonze Dompeklocke?” En klunk’n der ok gien nare kreet’n deur in die stemme? As et er op an kump was ze veule schärper as eur angestelde keer’l. Vuul’n zie et meestal niet värre veuruit an heur blaoze as der onraod was? Zie gaf Ieze met eur elleboge een porre in zien ribbekaste en ve-tellen um wat zie had e eurd. De geluud’n waar’n dudelijk te begriep’n. De veestreupers waren op komst, der was gien twiefel mogelijk. In een mum van tied gleed Ieze de beddestee uut. Geute heulp um binn’n de körst mogelijke tied in zien skutjasse en douw’n um geliektiedig naor de stal waor hun hirre (klein paardje), Kockie stund. Enkele tell’n later gallopeerd’n ie in de richting van de Roscamme. Nao een kort stukkien Hoogeweg sleug e rechts of. Gezien de herrie die ie had e eurd was et köppeltien Geldersen niet zo weinig. Zo gauw as ie kon mos ie probeer’n de stadswachter van de uutkiektoor’n, ‘De Coebärg’ an de andere kante van de Encke, daorvan te laot’n weet,n. Die post stund tussen et Wilgenweggien en de Venediek. Op de grenze van Campervenne. De gebeurtenniss’n uut et veleed’n in oog’nschouw eneumen was et dringend ewenst een dudelijke waorschouwing te laoten eur’n. Hij mos preberen zo kört mogelijk bi’j die wachtpost te koom’n. Daor stund teeg’nover det ie er goed rekenge mee mos ollen det gien iene Campervenner um zag gaon. Zien bijbaantien deut e er stiekum bi’j. Kwam det an de grote klocke te hang’n dan eurn ie de Dompe nooit en te nimmer meer luui’n. Via smalle diekies, olde grondwall’n, over bruggies en dammegies renn’n zien hit naor de plekke die eff’n Oostelijk van de Oenerbärgen lag. Van daoruut zol ie zien signaal’n geev’n, want op die plekke koy mekare goed zien. Ma in de buurte van et Hondegat had een boer met een noesterege boomstamme de deurgangk vespärd. Kockie, die in volle galop der op ofgung, schruk veschrikkelijk en nam een mirakuleuze luchtsprong. Ieze, die hierop niet vevat was, zeilen van zien rugge en zweev’n as een prooiende nacht-oele deur de lucht. Met een potsierlijke duuk plons’n ie eff’n later in een zied-arm van de Enck. Toen ie beblubberd weer bi’j zien positiev’n was, kwam zien köppien effen daornao weer boov’n et kroos uut.. Helemaole onder de modder kreup ie muuizaam tegen de kante op. “Waor bin’k nou eigelijk en wat bin’k an et doen?” Van allerlei visioen’n golfd’n deur zien suffige kop. Targ’nd langzaam wärken ie an zien ve-leed’n en geleidelijk kreeg ie alles weer op een rijgien. ‘Heij, daor stund zien trouwe makker Kockie op um te wacht’n en alles wurn um weer helder’. Beiden leupen ze nao een twieg’nslete. (afrastering) Daor klauterd’n ie op. Van dooruut wärk’n ie um kärm’nd en met un van zeerte vetrökk’n gezichte weer op de rugge van Kockie. Driefnat en stief zat ie in et zadel. Een geluk det ie zien seinworst an et peerdetugien had eknupt zodet hij die zometiene nog bi’j de hand had. En nou rap nao et plekkien toe.
 
De dienstdoende wachtpost op de Coeborg was et gebeurde niet onopemärkt ebleven. Het was um dudelijk det et daor an de overkante
gien vis ewest was die daor in et water spartelden. Hij spied’n met valken-ogen de duusternisse of van et Venne. “As mien
oog’n mien niet bedrieg’n zie ik daor un peerdeschim in et spookachtige maonelicht van et Venne”. Enkele tell’n later.....”
Met een bietien fantasie ontrafel ik et silholt van een ruter te peerd”. Hij wacht’n en wacht’n, ma alles bleef värder rustig
en rimpelloos. Die maone zol um wel weer een poetse ebakk’n em. Zien andacht veslopp’n en zien gedacht’n begunn’n an een zwärftocht
over de eenzame steppen van Campervenne. Ferieke maonlandschapp’n kon’n betoverende indrukk’n op et netvlies achter laot’n.......

Ieze sprung van zien peertien en knupp’n de kleine zwarte seinworst lös. Die had de vörm van een soort metwos en was emaakt
van vlasachtig gevlöcht’n spul edrenkt in pek.. Och, mien lieve tied, de vuurstokken bint kleddernat. Hoe mut det nou?. Hij
pakk’n ze stuk veur stuk, ma waor muk ze an ofdreug’n? Mien hele plunje is deurdrenkt.. Dan ma an de hirre, ma disse was ok
zwaor bezweet van de rappe tocht en vuul’n overal klam an. Wat nou? Zonder er bi’j nao te denken pakk’n ie zien keuperen tebaksdeuze
en speul’nderwieze plukk’n ie er een pruumpien ut want ie wurn deur en deur kold en bärre rillerig. ‘Hé, deur knapp’n ie toch
wel eff’n van op, lekker zo’n spietien tebak’. Ma wacht nou ies effen, die tebak is körkdreuge. As e de vuurstokken door ies
goed dreuge mee wreef misschien lukk’n et dan toch nog. Ieverig begun ie te wrieven umme et effenties later weer te prebeer’n.
Helaas et ging niet en ok de daorop volgende was ongeheurzaam. Te lange leste had ie er nog ma iene en wat mos ie dan? Zonder
moed en ten einde raod begun ie teeg’n zien hit Kockie, te kwekker’n. “Weet ie misschien hoe dit raodsel opelöst mut wörn?’
Kockie schudd’ heftig zien heufd. ‘Dus ok niet!’ Vevolgens wreef ze met heur bovenlippe heur schoft asof ze daor juukte had.
Wacht ies, werempel des waor ok, onder et kleine zadeltien zat een geheim zakkien, daorin zat een tundeldeusien. Een simpel
vuurmakeri’jgien det dien’n veur het ofdekk’n van het vestopte plekkien veur het vevoeren van geheimzinnege bosschoppen op
perkement. As die et nou ma deut! Het was nog nooit en te nimmer gebruukt. Ieze wus amper hoe ie et doen mos. Ma et was wel
zien laatste kans. Effen later....... nao een körte flitsende beweging ontstond er een piepklein knetterend vlammechien. Rap
heuld hij er zien beide handpalmen hol umhene, bescharmend tegen een mogelijk zuchien wind. Nou gauw et laatste zwavelstökkien
er boven hold’n. Spetterend en sissend begun disse te brand’n. Nou mos ie de teerworst eerst warm laot’n wörn, eventies later
begon disse te druppel’n en er vescheen’n metiene ok al kleine vlammechies. De pekworst vätt’n vlamme en brann’en as een fakkel.
Fel bran’nde esmölt’n druppelties teer dwarreld’n naor beneed’n, net een miezereg regenbu’igien. En nou seinen! “Ien runtien
rechtsumme en iene linksumme beteek’n zoveule as gevaor. Drie runties recht- en drie rundties linksumme was een bosschop det
er streupers in antocht waarn” zo fluuster’n ie umzelf in et ore. Ieze vestuur’n zien geheimzinnige bosschop en wacht’n. Ma
vanof de overkante zag e gien antwoordt. ‘Wel potveredorie, zol die keél nou slaop’n,?’ Nog ma ies weer prebeer’n, ma Ieze
wurn steeds kolder in zien natte plunje en zien lief vestiev’n geleidelijk an. Nog een laetste poging en dan...........

De dienstdoende wachtpost op de Coeborg was et gebeurde niet onopemärkt ebleven. Het was um dudelijk det et daor an de overkante gien vis ewest was die daor in et water spartelden. Hij spied’n met valken-ogen de duusternisse of van et Venne. “As mien oog’n mien niet bedrieg’n zie ik daor un peerdeschim in et spookachtige maonelicht van et Venne”. Enkele tell’n later.....” Met een bietien fantasie ontrafel ik et silholt van een ruter te peerd”. Hij wacht’n en wacht’n, ma alles bleef värder rustig en rimpelloos. Die maone zol um wel weer een poetse ebakk’n em. Zien andacht veslopp’n en zien gedacht’n begunn’n an een zwärftocht over de eenzame steppen van Campervenne. Ferieke maonlandschapp’n kon’n betoverende indrukk’n op et netvlies achter laot’n.......
 
Ieze sprung van zien peertien en knupp’n de kleine zwarte seinworst lös. Die had de vörm van een soort metwos en was emaakt van vlasachtig gevlöcht’n spul edrenkt in pek.. Och, mien lieve tied, de vuurstokken bint kleddernat. Hoe mut det nou?. Hij pakk’n ze stuk veur stuk, ma waor muk ze an ofdreug’n? Mien hele plunje is deurdrenkt.. Dan ma an de hirre, ma disse was ok zwaor bezweet van de rappe tocht en vuul’n overal klam an. Wat nou? Zonder er bi’j nao te denken pakk’n ie zien keuperen tebaksdeuze en speul’nderwieze plukk’n ie er een pruumpien ut want ie wurn deur en deur kold en bärre rillerig. ‘Hé, deur knapp’n ie toch wel eff’n van op, lekker zo’n spietien tebak’. Ma wacht nou ies effen, die tebak is körkdreuge. As e de vuurstokken door ies goed dreuge mee wreef misschien lukk’n et dan toch nog. Ieverig begun ie te wrieven umme et effenties later weer te prebeer’n. Helaas et ging niet en ok de daorop volgende was ongeheurzaam. Te lange leste had ie er nog ma iene en wat mos ie dan? Zonder moed en ten einde raod begun ie teeg’n zien hit Kockie, te kwekker’n. “Weet ie misschien hoe dit raodsel opelöst mut wörn?’ Kockie schudd’ heftig zien heufd. ‘Dus ok niet!’ Vevolgens wreef ze met heur bovenlippe heur schoft asof ze daor juukte had. Wacht ies, werempel des waor ok, onder et kleine zadeltien zat een geheim zakkien, daorin zat een tundeldeusien. Een simpel vuurmakeri’jgien det dien’n veur het ofdekk’n van het vestopte plekkien veur het vevoeren van geheimzinnege bosschoppen op perkement. As die et nou ma deut! Het was nog nooit en te nimmer gebruukt. Ieze wus amper hoe ie et doen mos. Ma et was wel zien laatste kans. Effen later....... nao een körte flitsende beweging ontstond er een piepklein knetterend vlammechien. Rap heuld hij er zien beide handpalmen hol umhene, bescharmend tegen een mogelijk zuchien wind. Nou gauw et laatste zwavelstökkien er boven hold’n. Spetterend en sissend begun disse te brand’n. Nou mos ie de teerworst eerst warm laot’n wörn, eventies later begon disse te druppel’n en er vescheen’n metiene ok al kleine vlammechies. De pekworst vätt’n vlamme en brann’en as een fakkel. Fel bran’nde esmölt’n druppelties teer dwarreld’n naor beneed’n, net een miezereg regenbu’igien. En nou seinen! “Ien runtien rechtsumme en iene linksumme beteek’n zoveule as gevaor. Drie runties recht- en drie rundties linksumme was een bosschop det er streupers in antocht waarn” zo fluuster’n ie umzelf in et ore. Ieze vestuur’n zien geheimzinnige bosschop en wacht’n. Ma vanof de overkante zag e gien antwoordt. ‘Wel potveredorie, zol die keél nou slaop’n,?’ Nog ma ies weer prebeer’n, ma Ieze wurn steeds kolder in zien natte plunje en zien lief vestiev’n geleidelijk an. Nog een laetste poging en dan...........
 
Ma de toor’nwachter telden: ‘Drie keer’n rechtsumme en daorna .....ienemaole...... twee..... wat?.... dri...e keer links’ Det!, wat, ein?, de pette gleed um van de kop, een störm-anvalle? Zien gezichte vebleek’n as die van de maone achter een sluierwolke. Onmiddeluk ontstak ie een stärke seinluchter en höng die in een körf die’j alleen vanof de Camper kante kond’n zien. Daorna hees ie um zo hoge mogelijk in de mast. Campen was allert en sluug groot allarm. Alle beschikbare kerels wörn in een mum van tied e mobiliseerd en toog’n ten striede........Ma de toornwachter vegat in al zien emosies een retoer seintien te geev’n as teek’n det hij et begreep’n had.

Ieze kreup met ut leste biettien kracht wat nog in em was op zien hirre Kockie en mompeld’n: ‘Breng mien ma zo rap mogelijk nao huus, trouwe makker.’ Hij was nog net instaot um hem een klein schoftklöppien te geven. Kockien kenn’n Campervenne zoas elk huusdier en kuierd’n linia recta terugge. Bi’jkans hadd’n ze de Hoogeweg bereikt toen Ieze, bevung’n deur de kolde, een appelflauwte kreeg en zien positiev’n veleur. Langzaam gleed ie van de rugge van zien peertien en kwakt’n op de grond. Kockie dreeien um langzaam umme en leut zien heufd boov’n zien beus-sien hangen. Daor bleef ie staon wacht’n......hij wacht’n as een trouwe hond.

De commedeure van de Gelderse troepen heur’n de klokke van de Dompetoor’n lu-ien. ‘Verroad......! briesen ie. Zien bloed raak’n an de kook en slierten spij’je vesierd’n zien snorre en baordhaor,n. Een alles vewoestende geest maak’n zich meester van um. Dit was een teek’n det ze al veutiedig e-eurd waar’n deur et luudruchtige kebaal van zien eig’n troep’n. Die costes zoll’n ze wel ies eff’n kielhal’n, die had veur de laatste keer an zien koord e trökk’n, daor konne van opan. Daornaost was de ofstand nao Campen zo groot det det knullige bellechien van de Dompe door toch niet te heur’n was. Met bulderende stemme gaf ie zien soldaot’n opdracht umme de kärke en de toor’n helemaole in mekare te ramm’n en uut te roken en ok de klokke veur ewig et zwieg’n op te legg’n. Binn’n de körtste tied stund alles in lichterlaaie. De costes wurn egreep’n en an hand’n en voet’n ekneveld. Een jochien det mee mocht van zien va drukk’n um ok nog een proppe in zien mond. Daorna wurn ie deur een paar kriegers bi’j zien arm’n en been’n op epakt en ene en were eslingerd as de klepel van zien klokke. Van zien iene, twe-e, upsakeje; en met en enorme smak kwakt’n ie op de bodem van een van de kriegswagens. Kreunend van de piene bleef ie doar ligg’n. De Geldersen gung’n as woeste boll’n te keer. Zo’n klussien zonder tegenwarking was een kluiffien naor heur hand. Daor kwaam’n ze pas lekker van op temperatuur en ok in de juuste kriegstemming. Helaas wurn et Godshuus van Campervenne totaal vewoest. De restanten waar’n een niet te repeareer’n ruïne. De klokke wurn onder monotoom gebeier op de wagen naost de coster ezet en as eerste buit mee-eneum’n. Achter een olde wilgestompe arns midden in de polder keek de pastoor sidderend naor et treurige schouwspel......De roepstemme van zien geliefde klokke klunk as een smeekbede en deed de geestelijke rill’nd denk’n an et skrift wat er op de rand stund.
 

Celevester.is miene.name.
“Ghelut.sy.gode.beqwame.
Den.levendigen.ropick.
De.doden.bescrey.ick.
Hagel.ende.donder.wehrstae.ick.”

 

“Zo, det was det, een mooi opwarmertien”, gromd’n de plunderaars en nou op nao de stadscampen. Daor leup’n een heleboel moddervette koe’n. De inwoners met hun stedelijke status waar’n rieke genog en kond’n der best een paar missen. Bi’j de Roscam an ekoom’n moss’n ze achter mekare en stuk veur stuk over het smalle diekien welke deur et Enckwater was an elegd. Kalm en bi’jnao geruusloos woll’n ze nao Camper grondgebied. Ma helaas de tollenaar van de Roscam had de deurgang ofesleut’n met een zwaore slagboom. Een paar stevig gespierde kerels sprung’n van hun peerden, pakten elk een biele en hakt’n binn’n de körtste keer de vespärring an spaonders. “Goed veur oen stieve spieren” kregen ze te euren.

An de kante van de Swartendiek was de slagboom ok esleut’n en effen värderop vescheul’n achter en tuss’n struuk’n en wall’n
stund een tot eur tand’n bewaopend Camper legertien. In een gespänn’n toestand wacht’n die rustig of wat er varder ging gebeur’n.
Toen ok de twede slagboom kepot was eslaag’n leut’n ze de ruters en et loopvolk veubi’j gaon. Ma toen de waag’ns nog op et
smalle diekien waar’n met an weerskant’n water en waorop ze niet kond’n drei’n, kwam et bevel umme an te vall’n. Gien iene
kon zo terugge umdet die Ni’jediek vol stund met karren. Machteg, wat wurn der toen evöcht’n. Der wurn e-hakt, e-schreeuwd
en e-slagen. Iederiene kreeg een veeg uut de panne. Et leup uut op een gevecht van man teg’n man.


‘De boessen, de pulsrocken en de scoenen wur’n hun van den liyve getrocken. Blauwe ribbecasten en bloederige koppen waren
de gevolgen’


Aldus een veslag.

As kale en vestreuide kuuk’ns wurn ze uut mekare eslaag’n. Kreupel ende veminckt moss’n veule van de tweehonderd man eur overgeev’n. Degeen’n die an disse oframmeligge wusten te ontkoom’n, doold’n as uutmekare edreev’n schöpies over s’heer’n pachies van Campervenne richting Elleburg.
Een mokerslager van de Campernaren vund in iene van de achtergelaot’n wagens de geknevelde costes an handen en voeten ebund’n.Hij trök de proppe uut zien smoel en vreug um: “Wat bin ie veur iene, manneke?” “De cöstes van de parochie van Campervenne” piep’n ie. “En die belle daor, waor kump die vandaon?” “Uut de Dompetoor’n, die em ze in mekare eslagen”. De kneveltouw’n umme zien hand’n en voet’n wurn lös emaakt en naodet e zien verhaal veteld had mog ie terugge gaon nao zien hussien an de Leykae.

 

 

diepe in de nacht, veu zovärre as et mogelijk was, de streuperi’je van et Gelderse volk evolgd. Beev’nd over al eur ledemaot’n ad ze onrustig staon kiek’n hoe ze de kärke vewoest hadd’n. De schrik zat er bi’j eur goed in. Et was meer dan angst anjaag’nd ewest die flakker’nde vuurgloed te zien hang’n rondumme de toornspitze en een körte tied later disse klaterend in mekare te eurn stört’n. Un vonk’n reeg’n vleug de lucht in as een opvlieg’nde troep spraos. (spreewen) Toen de polder weer rustig wurn begun ze eur of te vraog’n hoe et met eur keer’l zol weez’n. Et wurn nou zo langzamerhand tied det ie weer terugge mos koom’n, want as die Graafse soldaot’n um opmarkt’n dan bint de raap’n gaar. Een bietien onrustig keek ze in de richting van et pad waorover ie vetrökk’n was. Ma niks wees er op det ie der al an kwam. Zie gebruuk’n eur beide hand’n as oorschelp’n en luuster’n heel scharp met eur vrouwelijke instinckt. Et getrappel van de peerdehoev’n en et kraak’n van de karreraad’n eurn zie dudelijk. Det geluud kwam van de Enckdiek of. Eur boov’n netuurlijke gaav’n drung’n er bi’j eur op an umme toch ma ies poolsheugte te gaon neem’n en te kiek’n waor as Ieze bleef. Inmiddels had ze eur lange en wiede zwarte rock an etrökk’n en umme eur lief eslaag’n. Eur heks’n-musse en de valse gekromde neuze in eur heupzak estopt. Vegezeld van eur heks’n bessum stapt’n ze in de richting van de Hoogeweg. Via allerlei slingerende voetpachies begaf zie zich nao de plekke waorvan zie dacht det Ieze wel ies kon weez’n. Heel lange had ze al ezöcht tuss’n buuz’n- en rietkraag’n toen ze heel in de värte Kockie eurn hinnek’n. Effenties later had zie um al e vund’n en zag ze eur keer’l onder de hirre op de grond ligg’n. Vesteend as een Espelpaole stund zie op een stienwurp ofstand et schouwspel in et schiensel te bekiek’n. Eur oog’n vestard’n en stund’n stief. “Kockie, is ie dood?” vreug ze beneep’n. “Wie ef um neer esabeld?” Kockie hinnek’n op een geruststellende meniere. Zutiesan schoefeld’n zie vutien veur vutien körterbi’j. Met een beneep’n en beverig stemmechien vreug ze: “Ieze, bin ie daor, wat is er toch allemaole gebeurd?” Ma der kwam gien geluud, ok niet toen ze et wat harder en een stappien dichterbi’j nog ies weer vreug. Zie leut zich naost um op heur knieën zakk’n en vulen det ie deur en deur nat was en totaal vekleumd. Die mut zo rap mogelijk naor huus, ma hoe lap ik em det. Zie kon um onmogelijk zo’n einde draag’n en umme um op Kockie zien zadel wark’n door zag ze ok gien kans veur. “ Hoe möuwe hier mee an Kockie?” vreug ze, asof hun peertien eur goeie raod kon geev’n. Ma et trouwe dier hinneken weer, zien meester mos toch ered wurn. Het hinneken wurn beantwoord deur de stemme van een ander peertien effenties verderop. Zol det soms de redding kunn’n weez’n? Ma .........waar’n det niet die gemenerikk’n.......? Wel ier en gunder......Kedaot stapt’n Geute met een stieve pas richting Hoogeweg. Toen ze daor bi’jnao was eurn zie op körte ofstand een paar waag’ns met manskeer’rls naoderbi’j komen. Geute was een uutgekookt wief en binn’n enkele tell’n speul’n zie op de situasie in. Ze zett’n eur heksenmusse op heur kop. Eur haor trök ze uut de knoedel en heur grote valse kromme neuze deut ze veur heur eig’n wippetien. Wiedbiens gung ze midd’n op de Hoogeweg staon met in eur rechterhand de staonde bessem met de stele op de grond. Tewijl ze met heur lösse haor en heur kuntien heen en weer weierde.....reup ze met een vedreide kopstemme: “H-o-u-w, ullie....tot ier en gien stap värder! Ik bin de zwärte hekse die oeloe uut de Dompetoor’n van Campervenne ebrand em. Oeloe saamp em die vannacht helemaole vewoest. En det betekend veur oons ‘heksen treiter’n’. Det is veur mien femilie een kwetsende daod en det wörd oe saamp zwaor anerekend. Maak de’j zo rap as kan hier vandaon koomp, aj nog effen leev’n wilt en laot oe nooit weer op mien pad zien. Daor een eintien in et land ligt ok nog zo’n schavuit, iene van jullie boeven. Die neemp ie ok mee terugge. “ Hoe mow hier mee an, commedeure?” vreug de achterumme kiek’nde voerman an een kerel die plat op de kärrebodem lag. “Ik zol ma naor die hekse luuster’n anders beleve wi’j nog meer narigheid” piep’n een banger stemmegien. Geute keek de twee, op et oge nog ongeschund’n, strieders strak an en zei toen: “ Wie van jullie is de Commandeure?” “Die lig achter oons op de vloere van de karre”. Eff’n later vescheen er een trillend handtien boov’n et wagenschot uut en piep’n er een beneep’n stemmechien: “Det bin ik, juffie heksie”. “Ie tweë’n gaon met peerd en vechtkarre nao um toe en de anderen kunnen voorde gaon, ei det esnapt?”. “Door tuss’n et riet daor ligt ie”. Bibberend nam de commandeure de leizelen en vaar’n de kore et land in totdet ze bi’j Ieze ankwaam’n. Op körte ofstand bleef de ‘hekse’ staon en kommedeer’n: “Oppakk’n en inlaan”. “ Ma det is helemaole gien soldaot van oons”, zei iene van hun. “Op-pak-ken en in-la-den”, brullen Geute en gauw een bietien. Toen pakt’n ze Ieze op en leeg’n um in de kärre. Geute stak eur heksenbessem tussen eur bien’n en mak’n vliegende menier’n umme zo ma de lucht in te vladder’n. “Zo”, reup ze, “en nou flikker’n oeloe op en maak ie de’j wegkoomt, en ok nog een bietien rap”, beet ze van eur of ‘Zo niet dan make ik van oe saamp twee roofvissies en laot ik oe vedwien’n in et water van de Enck. Dan wö’j binnenkört deur Camper steurvissers evang’n en deur de stadsjanties estoofd en deur de magistraoten in de Riddezaal opepeuzeld”.
As een vluchtende schaduuw vedween’n de twee kriegsheld’n uut eur gezichte.
‘Ziezo’, zei Geute in eur eigen, nou gao ik met Ieze naor huus en gao um lekker opwarm’n dan kump e vanzels wee bi’j zien positiev’n. Zie pakk’n de leizel’n en kreup op de bok. Kockie stapp’n der trots achter an. s’Aovonds zaat’n Ieze en zien wief Geute lekker warm in heur kamertien rondumme et open vuur en slikkerden met hun tonge uut een glaassien gebrand water. “ Toch ma mooi een peertien rieker” zei Geute.


Vestreuid en uutedund kwamen de rest’n van de overvallers terugge op hun thuusbasis Et was een opveegsel van deerlijk veminkte en blauwekoppen, die zwiegend de trotse Grafe de behaalde resultaten anbeuden. Ma het hoongelach van de Campenaren maakten et beest in um wakker. Dag en nacht warken ie an een wraakaktie.........